Vroeg op, de overvolle trein naar Venetië doet er twee uur over, hele gezinnen zijn op stap. Ik heb de laatste zitplaats, in Verona gaat er een meisje uit en dan heeft Peter een plekje zodat we kunnen ontbijten.
Het lijkt herfstvakantie of is het altijd zo druk..? Het gangpad staat vol tot aan Venetië maar men blijft in het gelid, daar kunnen Nederlanders nog wat van leren.
Het waait behoorlijk maar het is prachtig weer, de Adriatische zee bij station Venezia Santa Lucia is als vanouds groenblauw en de zon reflecteert als kwikzilver op het water.
We kopen een dagkaart voor de veerboot die hier vaporetto heet en maken een rondje buitenom door het zeekanaal bij la Giudecca, langs grote cruiseschepen waaronder de Nieuw Amsterdam, en komen dan op het breedste punt aanvaren met zicht op het San Marcoplein voor ons, San Giorgio rechts en de Santa Maria della Salute aan de linkerhand..
Wat is het hier toch geweldig!
Ik wil hier als bejaarde wonen en dan de hele dag op de pont rondjes varen, altijd wat te zien.
We stappen af bij de halte achter het hotel van toen ik hier was met de LKV, de Leidse studievereniging, echt leuk dat ik het nu aan Peter kan laten zien.
Meteen strijken we neer op het terras van Gelati Nico aan de kade, zonnebril op!
Het werfje met de gondel in aanbouw ligt erbij alsof ik hier gisteren was, net als de bakker die enorme stukken zelfgemaakte noga verkoopt en daarachter is het plein ook nog als vijf jaar geleden.
Zodra je een nieuwe hoek omslaat zijn er grachten met bootjes, bruggetjes met trappen en ijzeren hekwerk erlangs, je ziet een onderdoorgang, kleine gebogen vensters met een pilaartje in het midden, balkonnetjes hier en daktuin daar.
Schaduw en licht, beweeglijk water en stille steen, groene planten in ommuurde tuinen, koerende duiven en wapperende was aan ingenieus roulerende lijnen..
Je kijkt je ogen uit.
Aan het eind van de middag komen we bij het drukke San Marcoplein aan, de mozaïeken in de koepels schitteren in de laagstaande zon.
We drinken wat bij de tearoom van café Florian waar een strijkje live muziek speelt en je door obers met witte jasjes en een zwart strikje wordt bediend. Zij brengen onze bestelling op een sjiek glimmend blaadje en dan.. schrikt Peter zich rot van de prijzen..negen euro voor een potje thee Mosaico Venezia en dito voor een cappucino.
!!!!
Maar dan mag ik met een echt zilveren serviesje spelen en daar komen wel drie kopjes uit en ik voel me zes jaar oud en gelukkig.
En dan eten we een pizzapunt ergens op een straathoek en kost het diner vandaag vier euro.
Op de terugweg hebben we een bizarre ervaring, de treindeur is niet open te krijgen en dus rijden we verplicht een station te ver door…een behulpzame man die Engels spreekt vertaalt wat er wordt omgeroepen..snelsnel rennen naar het andere perron waar binnen een minuut de laatste trein terug naar Peschiera stopt.
Om twaalf uur rollen we bekaf maar voldaan ons campingnest in…aan de binnenkant van mijn oogleden kabbelen nog steeds turquoise golfjes verder en verder...
Geen opmerkingen:
Een reactie posten