Een kwartiertje met de trein vanaf Stazione Peschiera en we zijn in Verona, Porta Nuove. Vier rijen druk verkeer raast om ons heen bij het oversteken, terug met de bus dus. Het plein bij de antieke arena is weer voetgangersgebied, er ruist een fontein en overal staan bankjes zodat je het gevaarte eens goed kunt bekijken.
We zoeken het graf en het huis van Julia, die van Romeo.. er zijn verschillende filmversies, Peter zag die van Zeffirelli met Olivia Hussey als Julia en ik de moderne met Leo di Caprio in de hoofdrol.
Wat is er eigenlijk waar van het tragische verhaal dat in Verona speelt?
Het stamt uit Siena maar Shakespeare bouwde het uit tot een beroemd toneelstuk over de liefde tussen kinderen van aartsvijanden, de families Capulet en Montague.
Doet me denken aan het antwoord van Henk van Os op een vraag uit het publiek wat er waar is van de verhalen over Franciscus van Assisi.
‘Alles wat is voorgesteld is Waar.. voor een kunsthistoricus’.
Bij het graf van Julia is het rustig, muren vol handtekeningen van geliefden, data en vooral berichten aan Julia…wat duurde het kort, zij werd maar 15 jaar.
Vertederd krabbel ik ergens ‘Peter en Lies’ bij en pluk een takje geurende bloesem uit de tuin.
Muren bekladden in naam van de liefde is in Italië geen zonde…’It’s amore !’ Een rijtje suppoosten koestert zich in de herfstzon.
Verderop is het huis van Julia met de anticlimax.
Het wemelt van de macho’s, met flitsende zonnebrillen en modieus gedrapeerde sjaaltjes om hun nek klimmen ze in een hek of laten zich fotograferen, een hand bezitterig op de bronzen borst van Julia’s standbeeld. Op die plek glimt het koper helgeel, alsof het de hele dag gepoetst wordt, wat ook zo is.
Hangend over de balkonrand slaan de andere Romeo’s hun collega’s gade.
Een jong meisje met een felgroen nylon suppoostenvestje blaast vruchteloos op een fluitje. De Romeo voor wie dat geluid bedoeld is kijkt om maar wuift haar poging tot vermaning achteloos weg.
Het is een aanfluiting van het begrip balkonscène.
Wat beklijft is de muur van de toegangspoort, opnieuw hartenkreten in steen, papier en kauwgom.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten