Route: Delft - Aarbergen (Dld) 412 km
Overnachting: Gasthof zum Holtsfäll
De wekker ging om 7 uur af. Nog even snel de kamer stofzuigen en de auto inpakken. Daar had ik trouwens wel een hard hoofd in, dat inpakken. Zelf had ik al m'n kleren in één reistas weten te krijgen. Daarnaast mijn foto rugzak, die behoorlijk zwaar is, maar lenzen thuislaten kan echt niet. Ik dacht, dat gaat nooit in de auto passen, toen ik alle overige bagage zag. Omdat ik snel de neiging heb om te zeggen 'moet dit echt mee?' en dan in de stress schiet, hebben we afgesproken dat Lies de auto zou inpakken. Ik had gehoopt dat we de achterbank zo goed als leeg zouden houden, maar die ligt nu vol tot schouderhoogte. Maar ja, we gaan wel een half jaar weg.
Nog even broodjes bij de C1000 gekocht en belegd, een thermoskan met koffie gevuld en om 11.30 uur rijden we weg. Mooie tijd, want we hoeven maar 400 km te rijden en als er één ding is wat we komend half jaar niet willen is haasten. 'Onthaasten' is eerder ons motto. Onze naaste buren, Hettie en René, hadden gisteren al gedag gezegd. Vanmorgen kwam buurvrouw Vivian afscheid nemen. Ze stond ons uitbundig uit te zwaaien toen we de straat uitreden. Als iemand ervaring heeft met voor langere tijd weg gaan is zij het wel.
Rond 15 uur rijden we in de buurt van Dusseldorf en passeren de Dussel. Nooit geweten dat deze stad naar een rivier is genoemd.
Onderweg rijden we door landschappen, in de buurt van Koblenz, die me doen herinneren aan de eerste buitenland vakanties met mijn ouders. Dat zal ergens in 1965 zijn geweest. We kampeerden twee jaar achtereen aan de Moezel in het stadje Valwig, in de buurt van Cochem.
Precies volgens de tomtom voorspelling zijn we rond 17 uur in Aarbergen, onze eerste overnachtingplaats, in Gasthof zum Holzfäll, ca. 400 km van huis. Het hotel is erg jaren 60. De kamer is ruim maar nogal gedateerd. De rolgordijnen hebben duidelijk hun beste tijd gehad en zitten vol met scheuren. De matrassen zijn redelijk, de kussens waardeloos. Het plafond is bedekt met schrootjes en de bedlampjes komen beslist niet van de Ikea. Hier is ruim 40 jaar niets veranderd. 'this is so not us'
Vorig weekend was blijkbaar de afsluiting van de oktoberfesten, die hebben we dus net gemist. Waarschijnlijk maar goed ook, want ik schat in dat we dan, als gevolg van het drankgelag van de feestgangers, weinig nachtrust hadden gehad. We kregen alle twee een enorm stuk varkensvlees met spekjes, patat en een gigantische salade. Veel te veel. En natuurlijk bier daarbij gedronken. Het geheel werd opgeleukt met heftige achtergrondmuziek van één of andere blaaskapel. Ik ging spontaan dansbewegingen maken waardoor Lies in de lach schoot. 'Doe nou niet joh' zei ze, anders kan ik straks niet stoppen met lachen en beledig ik onze gastvrouw. Boven onze tafel hangt een enorme koebel. Op een gegeven moment geeft Lies een tik tegen de klepel, die als reactie daarop een ferm geluid laat horen. Nu is het mijn beurt om 'doe nou niet joh' te zeggen. Onze gastvrouw komt kort daarop aangesneld en spreekt Lies streng toe. Het luiden van die koebel betekent normaal gesproken een rondje voor de zaak. Gelukkig waren we op dat moment de enige gasten. Niet lang daarna komt de plaatselijke Harley Davidson club binnen. Een man of tien. Ik zie veel gespierde armen met tatoeages en bebaarde gezichten. Ik zeg het niet hardop, maar hoop dat Lies de rest van de avond van die klepel af kan blijven. Dit gezelschap laat zich vast graag trakteren op een rondje voor de zaak. En probeer dan maar eens uit te leggen dat dat niet de bedoeling was. Dit alles gebeurt trouwens nog steeds onder begeleiding van - in mijn oren - totaal verkeerde blaaskapel muziek.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten