De Autobahn kart lekker door, je rijdt 150 km p/u maar wordt links gepasseerd door een blauwe Lotus Ferrari, wat een racebaan.
We passeren Esslingen a/d Neckar en de Donau ontspringt hier zie ik.
Alle routes staan in de nieuwe Tomtom, meelezen op de kaart wordt een nieuwe hobby in plaats van een valkuil voor echtelijke bijrijders.
Tijdens een coffeebreak probeert Peter de waterkoker en de nieuwe Espressopomp plus Padzzzz uit, Inspecteur Gadget heeft dit speelgoed voor zijn 25e TUD jubileum gekregen.
Het waait en het is koud, die winterbanden zijn niet voor niks aangeschaft.
Ik vraag me af waar mijn dikke sjaal ingepakt zit..als troost vind ik vingerloze handschoenen.
Eindeloos duurt het voor dat water kookt laat staan voor die espresso klaar is, maar dan heb je ook wat: een vingerhoedje geur en een shot pure cafeïne.
Afgekoeld voor je het weet maar Peter is er blij mee.
Eerst doemen er blauwige Schwabische bergen op, ineens vallen we stil.
In de breedte ontrolt zich een panorama; Allgäuer Alpen met Verse Poedersuiker op de top..sneeuw!
We verlaten de snelweg en zeilen Ottobeuren binnen, de Heimat van Dr. Kneipp.
Net voor sluitingstijd klinkt de bel in de barokke kerk, een handjevol monniken zingt de vespers, leider ein Bischen falsch.
Rond zes uur parkeren we de Renault bij de plaatselijke spaarbank van Görisried naast een waarschuwend bordje: “Vorsicht Dachlawinen ”, hier slapen we bij Gasthof “Zum Hölzfall”.
Door de klapdeuren stuiven Dirndls ons met dampende schotels tegemoet, het restaurant zit vol maar verhit wijzen ze in perfect Engels de kamer.
Op één hoog is het opgestoten in de vaart der volkeren, de verwarming brandt, een extra deken ligt klaar.
Alle huizen van het dorpje hebben houten balkons met hanggeraniums zie ik uit het raam.
Dames rennen zich rot hier, kerels zitten achter een biertje minstens dertig centimeter hoog.
Zo ook neef Charlie aan de Stammtisch, -vaag familie van de hotelhoudster- die zijn best doet om Engels te spreken. Hij verontschuldigt zich voor de Tweede Wereldoorlog, wij proosten erop, het is mooi geweest met “Wo ist mein Fahrrad?”
Naarmate Charlie meer drinkt lukt zijn Engels beter, tot hij drie keer hetzelfde vertelt.
Ik zal en moet hier Spätzle eten, de specialiteit; in boter gebakken aardappelsliertjes, gekit met gesmolten Emmentaler en bestrooid met Rost Zwiebeln, geroosterde uienringen.
Peter krijgt een bord vol vleesspies zwemmend in zigeunersaus.
Naast ons strijken kegelaars en kaarters neer, het is zaterdagavond.
Dat spel sterft met deze mannetjes uit begrijpen we, jongeren bellen met hun “Handy”, pinnen een hoop geld maar slaan dat elders stuk, in het dorpscafé rondhangen is ouderwets.
Al is zelfs Beieren een stukje global village geworden, het blijft de beste plek op aarde aldus Charlie onze gids…waarom weggaan?!
Omdat je pas weet of thuis de beste plek is als je elders bent geweest, zeg ik…Charlie proost opnieuw en kijkt me met vochtige ogen aan.
Maar dat zal de drank wel zijn.
Om negen uur gaan we met de kippen op stok.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten