Leve de TomTom

Speciaal voor deze reis hebben we een TomTom aangeschaft. Tot nu toe vonden we dat onzin en was het juist leuk om te reizen met een echte papieren kaart bij de hand. We hadden het idee dat je dan veel meer betrokken was bij de reis en de omgeving waar je doorheen rijdt. Ik had al een poos geprobeerd te achterhalen welk apparaat ik het beste kon kopen en welk merk de juiste keuze zou zijn. Om eerlijk te zijn kwam ik daar niet goed uit, er is zoveel te koop. Op een gegeven moment waren we bij de ANWB en die hadden een paar types te koop. Als de ANWB het verkoopt moet het wel goed zijn dacht ik en heb blind een tomtom Via gekocht.

Om enigszins vertrouwd te raken met dit voor ons nieuwe fenomeen gebruikten we hem te pas en te onpas. Ook op de voor ons bekende route naar Friesland bijvoorbeeld. Volgens de tomtom konden we het beste via Amsterdam reizen, maar wij vinden het een prettiger route via Utrecht. Een paar kilometers meer en een paar minuten langer onderweg, dat wel. En dat was tegen het zere been van de dame of heer die onze tomtom-instructies mocht verwoorden. In het begin moesten we wel lachen om de tevergeefse poging ons te laten omkeren, maar na verloop van tijd ging het irriteren.

Toch veel lof voor dit apparaat. Het is waarschijnlijk de beste investering die we afgelopen tijd hebben gedaan. Het is ook een echte relatie saver. Geen discussies meer over wie nou fout was, de kaartlezer of de chauffeur. Gewoon luisteren naar de tomtom en die heeft altijd gelijk.

Zo reden we vandaag van Brisighella naar Incisa Vald’Arno in Toscane. We wilden een route zonder snelwegen en dat is zo mooi van de routeplanner, je geeft gewoon op ‘vermijd snelwegen’. Het adres van onze bestemming was echter nogal vaag, het lag niet aan een weg met een naam, maar aan een naamloze onverharde weg bleek achteraf. Op de website vonden we wel de coördinaten: +43° 39' 5.10"; +11° 24' 37.85". En die kan je zo intoetsen op je tomtom. Eenmaal aangekomen vlak bij de eindbestemming wees de tomtom een enorm steil weggetje aan. Ik dacht bij mezelf, dat kan niet goed zijn. Ik durfde in ieder geval deze weg niet in te rijden, die overigens behalve steil ook enorm smal was. Te smal voor twee auto’s naar mijn idee. En wat te doen als er een tegenligger aankomt. Na een paar hardnekkige pogingen van de tomtom om ons te laten omkeren, wat ik uiteraard categorisch heb geweigerd, berekende het apparaat een nieuwe route en hoopte ik op een betere landingsbaan. Waar we toen terecht kwamen laat zich amper beschrijven. Allerlei steile en smalle grindpaadjes die steeds onbegaanbaarder werden.

Uiteindelijk heeft Lies gebeld naar de eigenares van ons adres, die ons naar een plek dirigeerde waar we werden opgewacht door kennissen van haar die de weg wel wisten. Ze zouden voor ons uit rijden. En waar denk je dat we terecht komen? Ja. Precies bij dat smalle steile weggetje die ik weigerde te nemen omdat ik de tomtom niet vertrouwde. Toen volgde een rit die ons via een bochtig pad via de heuvels leidde naar onze eindbestemming: ‘Agriturismo Poggio Pratelli’, vlakbij het dorp Poggio alla Croce. Een paradijs, dat wel.

Peter

En hier volgt de wijze les voor vandaag: vertrouw altijd je tomtom.