vrijdag 21 oktober Faenza, het museum

Het internationale keramiekmuseum van Faenza is maar dertien kilometer van Brisighella, we parkeren de Kangoo op steenworp afstand en lopen de rest van de dag. Het museum is groot, ruim, licht en heeft een veelbelovende bookshop, hoera, ik heb er zin an. Foto’s maken mag niet maar toch wel, hier het nummer van het potje invullen en bij publicatie om toestemming vragen.

We bekijken meteen de zorgvuldig uitgestalde verzameling islam keramiek met grondige uitleg –weer hoera- in het Engels. Een lastige bijzaak blijkt in Italië de door siësta en bezuinigingen ingegeven openingstijden van winkels, kerken en musea, er is weinig touw aan vast te knopen voor kaaskoppen.

We hebben precies twee uur, dat lijkt heel wat maar niet voor deze “mer à boire” want er is een enorme hoeveelheid 15e, 16e en 17e eeuwse majolica te zien, ik lik er mijn vingers bij af. Negentig procent is interessant en de collectie komt uit heel Italië zodat ik een goed overzicht krijg van wat ik verder graag wil zien.
In Frankrijk en Nederland heet dit kleurig beschilderde tinglazuur aardewerk niet majolica maar “faience”. naar deze stad. Het Delfts blauw wordt ook soms zo genoemd, de beïnvloeding ging over en weer. Er is zoveel moois te zien hier bij dat er een kwartiertje rest als we pas op de helft van een enorme zaal zijn, en dan wil ik nog de moderne keramiek zien en de bookshop checken, time flies..

Vanaf dat punt stieren we door het aanbod heen en dan krijg ik een vreemde sensatie.
Het scheelt een hoop keuzestress als blijkt dat de witte majolica van na 1750 naar mijn smaak buiten de boot valt en ik hoor mezelf roepen: “Die niet, neéééé die ook niet..óóóóhh gelukkig..de rest is LELIJK!!"
Dan is het tijd om te gaan, kleumende bejaarde suppoosten kruipen onder hun dekentjes vandaan, klaar voor de volgende siesta.
Met museum loopt leeg en de ons hoofd zit vol, achter ons valt de deur in het slot

Lies