Pistoia en della Robbia

Een lang weekend bij het huisje doorgebracht, musea zijn op maandag gesloten en we moesten even bijtanken voor we de Poggioheuvel af durfden..en daarna weer op.
Dinsdag staat het stadje Pistoia op het program en zoals de naam al aangeeft piest het daar van de regen.
Maar het is pas de tweede dag regen in drie weken dus ons hoor je niet klagen.
Wat ik graag wil zien is het werk van de familie Della Robbia, de uitvinders van het "religieuze sanitair" zoals een collega van prof Henk van Os deze keramiek kwalificeert.
Henk en ik denken er anders over maar inderdaad..de souvenirshops hangen vol kitsch wijwaterbakjes met bleke madonna's die op het werk van Della Robbia willen lijken.
Toch hoef je geen kenner te zijn om de verschillen te zoeken.. ik laat me niks aanpraten, van een echte Della Robbia raak je in de gloria.
Maria niet als afstandelijke Byzantijnse schikgodin verbeeld maar als een aardse moeder met een allerliefst kindje wat je op elke straathoek in een buggy kunt tegenkomen. Om van de allerschattigste engeltjes maar te zwijgen.
Ik zag dit werk voor het eerst in het echt in Amsterdam in het Bijbels museum, de collectie van het Louvre was daar te zien, en ik smaakte toen het genoegen om aan de achterkant te kijken zodat je het geheim van de smid kon zien, de vingerafdrukken uit 1450 stonden er nog steeds vers in.
Een bijkomend voordeel is dat deze kunst vaak aan de buitenkant van gebouwen te zien is, dat scheelt een hoop gedoe met openingstijden en fotografie ge- en verboden. Ondanks het loodgrijze weer stralen de madonna, haar kind en de engelen ons van boven de kerkingang tegemoet, je zou niet zeggen dat ze hier vijfhonderd jaar in weer en wind vertoeven. Het lukt Peet vanonder de plu mooie plaatjes te schieten, ik berg mijn camera op, ieder zijn vak.

In mijn beste Italiaans vraag ik de weg naar het Ospedale del Ceppo waar de zeven zonden in keramiek op ons wachten. La signora wijst ons "A sinistra", linksaf, en inderdaad, zodra we de hoek omslaan komt het verhaal breed uitgemeten aan de gevel op ons af, in volle glorie.

Ongelooflijk hoeveel zeggingskracht die kleuren en voorstelling nog hebben, de sunshine of my life..Della Robbia heeft zelfs de variatie bedacht om de huid van de figuren ongeglazuurd te laten en het resultaat is prachtig.
Binnenin het middeleeuwse gebouw huist een hypermodern kinderziekenhuis, die kids moeten significant beter worden met zulke dingen aan de muur, daar kan geen Jomanda of cliniclown tegenop. Peter snapt ook mijn lol maar mist een hoogwerker om al het moois onder de goede hoek te fotograferen, "Groothoeklens, had ik moeten kopen..mokmokmok" rukt steeds vaker op vanuit de achterhoede.

De steegjes van Pistoia hebben een menselijke maat, zonder mankeren vind ik de auto terug en dan ziet Peter ineens het betaald parkerenzonebord. Onze auto staat er al twee uur onbetaald naast maar het is een dag vol wonderen want geen bon te zien.
We vieren het met een broodje op de hoek, een "crostini con funghi" uit de rosticceria. En toen was het over met de lucky day, op de terugweg is het museum in Montelupo dicht. Wegens bezuiniging gesloten, alleen nog open van woensdag tot zondag.

Lies