Dinsdag 15 november 2011

Vanochtend was ik, geheel tegen mijn gewoonte in, erg vroeg wakker en kon niet meer in slaap komen. Het was nog donker en ik dacht erover om eruit te gaan en Todi bij zonsopkomst te fotograferen. We zijn een paar keer laat in de middag Todi uitgereden en ontdekten een plek met een fraai uitzicht op de stad. Vanaf de middag staat de zon net verkeerd om vanaf deze plaats foto’s te maken. In eerste instantie vond ik het geen goed plan. Omdraaien en weer in slaap vallen was m’n gedachte. Ik draaide me om en probeerde de daad bij de gedachte te voegen, maar de gedachte aan mooie plaatjes hield me wakker. Door een kier in het luik voor het slaapkamerraam liet de eerste dageraad zich zien. Toen wist ik het zeker, nu of nooit. Tot nu toe was het elke dag zonnig en het leek er op dat de zon zich ook deze ochtend van zijn beste kant zou laten zien.

Het was erg koud buiten. Voor het eerst had het gevroren. Stom dat ik geen dikkere kleren had aangedaan.

Eenmaal op de plek aangekomen zag ik dat het dat het dal onder Todi aan het zich was onttrokken door een dikke laag mist. Boven de bergen op de achtergrond zag je de paarse en rode kleuren in de lucht. De zon deed z’n best om kleur aan de lucht te geven en aan kracht te winnen om de mist en de rijp op de bladeren te doen verdwijnen.

In eerste instantie was ik niet zo tevreden over het resultaat. Als ik ’s middags de foto’s laadt op m’n laptop vind ik dat er een grauwsluier ligt over de foto’s. De mist is hiervan de schuld. Later stel ik m’n mening bij als Lies zegt dat de foto’s schitterend zijn geworden. Die mist hoort er inderdaad bij en geeft juist een sfeervol beeld.

Peter