Hannah herkent ons makkelijk als familie en wij haar al kennen we elkaar niet goed, grappig is dat. Als kind ben ik heel veel op vakantie geweest met haar opa en oma en haar tante Liesbeth, en zowel Hannah als ik hebben de doopnaam Elisabeth, naar mijn oma van moederskant.
Hannah doet hier twee maanden onderzoek aan het eind van haar studie logopedie en logeert bij een Italiaanse familie die haar de ins en outs van Florence bijbrengen.
Ik vertel Hannah over Luca della Robbia en even later staan we oog in oog met zijn werk. Het is bijzonder om het van dichtbij te bekijken want meestal zit het ergens hoog in een kapel gemetseld, nu kan ik zien hoe hij de iris en de pupil in het hart van het oog van het kindje Jezus heeft geschilderd, dat is bepalend voor de kijkrichting en voor het gevoel van contact.
Het zijn weer allerschattigste moeders met kind en ook Hannah begrijpt de lol ervan uit zichzelf.
De rest van de majolica collectie is een aangename verrassing en de suppoost zit te suffen zodat Peter stiekem toch foto’s kan maken.
Daarna weet Hannah vlakbij de markt in een oergezellige trattoria vol luidruchtige locals, die van tafel worden geveegd door de zwartwitte ober zodat wij nog een plekje hebben..ze kijken alsof ze nog nooit Nederlanders gezien hebben.
We eten spaghetti alla vongole (schelpjes) en de laatste drie stukken huisgemaakte tiramisu.. het smaakt geweldig.
Op de terugweg vind ik nog de allerheerlijkste citroentaartjes ooit en de manier waarop ze worden ingepakt is het grootste kunstwerk wat ik vandaag heb gezien.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten