Paraje Natural Marismas del rio Piedras y Flecha del Rompido

In El Rompido logeren we een week in een appartement op een golf resort. We hebben niets met golf, maar na wat zoeken op internet leek dit een mooi gelegen en betaalbare verblijfplaats voor een week. We krijgen een groter appartement dan we hadden besproken voor het zelfde geld. Twee slaapkamers, keuken, badkamer en woonkamer op de tweede verdieping, en een balkon met uitzicht op het golfterrein en de bossen erachter.

Het is een zonnige dag en ik maak in m’n eentje een wandeling door het ‘Paraje Natural Marismas del rio Piedras y Flecha del Rompido’, een natuurpark achter het hotelcomplex. Eerst passeer ik een kort gemaaid golfterrein, met daarop een enkeling die zijn favoriete sport beoefent. Een vogel kijkt geïnteresseerd toe vanaf de zijkant.



Al snel is het golfgebeuren uit het zicht verdwenen en geniet ik van de stilte en geur van dennenbomen. Behalve vogelgeluiden hoor je hier niets. In diverse dennenbomen hangen vreemde zakjes, met vaak een rups daaronder bengelend aan een dun draadje. Het lijken wel eitjes. Wat weet ik toch weinig van de natuur!



Ik zit op een bankje en tuur over het water. Aalscholvers vliegen over. Een paar dagen geleden reden we hier in de buurt op een onverhard pad dat eindigde aan het water. Overal stonden grote borden met ‘verboden toegang’, ‘cultivo de amejas’ en ‘pas op de hond’. Ik zit nu aan de andere kant van het terrein en zie twee mannen van tussen de 50 en 60 rommelen in het water. Ze dragen lieslaarzen. Blijkbaar beheren zij de schelpenbanken dacht ik. Ze werden vergezeld door twee honden, niet veel groter dan een veldmuis. ‘Pas op de honden’, wat een bluffers. Een half uur later passeer ik een serie grote water bassins. Ik schat zo’n 30 x 50 m. Er zijn draden over gespannen, blijkbaar om vogels tegen te houden. Een behoorlijke hond, loopt rondjes om de bassins. Nu pas snap ik de borden. Met deze hond moet je het niet aan de stok krijgen. Dit zijn dus de kweekbaden. Telkens vliegen er vogels weg als hij lang de randen van het water loopt. Even later krijgt hij mij in de gaten en begint te grommen en te blaffen. Ik ben blij dat er een sloot en een stevig hek tussen ons in staat.


Ineens vliegt er een ooievaar over. Snel een paar kiekjes. Hij zoekt een fraaie tak uit in een boom vlakbij. Langzaam sluip ik naar hem toe en kom redelijk dicht bij. Hij heeft niets in de gaten of voelt zich veilig op zijn hoge plek. Af en toe lijkt hij zijn evenwicht te verliezen en moet hij corrigeren.



Peter