Na vijf minuten springt Mauricio van zijn vaders schoot en keuvelen wij met Maarten verder. Op de achtergrond scharrelt Mauri met speeltjes of muziekinstrumenten rond, een grappig gezicht.
Dan zingen we gezamenlijk een paar liedjes met handgebaren en hoofdbewegingen erbij: "Op een klein stationnetje", "Grote klokken zeggen bimbam, tikketakke", "Hoofd,schouders knie en teen" "Zo gaat de molen", "Sinterklaas kapoentje", "Zie de maan schijnt door de bomen" en "O dennenboom". Mauri lacht om onze bekkentrekkerij en zingt nu en dan een regel mee met een aandoenlijk zuiver stemmetje. Dan begint hij te geeuwen en wordt het bedtijd, "Tot volgende keer...dáááaáháaááaggggg, weltruste.." met zwaaien en kushandjes verdwijnen we uit beeld.
Steeds zoek ik leuke kaarten om aan Mauricio te sturen, in Nederland vind je die op elke straathoek maar niet in Italië of Spanje. Hooguit staat er een rekje vol vergeelde, kromgetrokken kaarten met treurige afbeeldingen. Antieke ruïnes, blote billen, bloederige stierengevechten of devoot scheelkijkende maria's; wat ze gemeen hebben zijn de foute kleuren.
Het zou een peuter van twee de indruk geven dat de wereld in cultureel, emotioneel en religieus opzicht een zootje is en dat doet een oma met goed fatsoen haar kleinzoon die nog een heel leven te gaan heeft niet aan. Kijk, daar is warempel een acceptabel ezeltje met hoopvolle bruine ogen en na een eindeloos durende lunchpauze gaat het rolluik open, kan ik de kaart kopen en volpennen in het café om de hoek. Volgend probleem; de zoektocht naar postzegels, "selos" of hoe heten ze hier ook alweer. Als die pestzagels vele tabaccherias en discussies over de portokosten voor Europa drie dagen later eindelijk aangeschaft zijn, begint het speurwerk naar een brievenbus. Op mijn vraag waar die zich bevindt blijft de gemiddelde Zuideuropeaan schouderophalend het antwoord schuldig, maar dan ineens zie je zelf op een vluchtheuvel een gele zuil staan. Met gevaar voor eigen leven steek je een razenddrukke verkeersweg over en dan valt er inderdaad vaag "correos" op te lezen. Toch hou je door dat afgebladderde verflaagje die twijfel of de bus voor het eind van de eeuw geleegd wordt. Misschien kun je beter op zoek naar een betrouwbaar setje postduiven.
Kortom.. het pad van oma op afstand gaat niet over rozen. Digitaal, virtueel en electronisch lukt het contact aardig, leve de techniek. Toch was dat niet genoeg voor omalies, ik miste nog iets. Dus ben ik in december even teruggevlogen vanuit Barcelona. Maarten, Mauricio en zijn andere oma haalden me op bij Rotterdam airport. Dat weerzien was een feestje, maar zag ik daar ook teleurstelling op Mauri's gezicht en licht verwijt in zijn blik?
"Omalies,..opa Peter?!" vroeg hij meteen. Waar was zijn opa?
Oma zonder opa is niet kompleet.
Dus ik gaf Mauri in de auto mijn fototoestel met de foto van opa Peet die me uitzwaaide erop.
Even later dacht ik: "Wat is het toch stil achter me". Mauri had allerlei knopjes ingedrukt en per ongeluk expres foto's gemaakt. Op die eerste foto's zie je vaag de hoofdsteun, het plafond van de auto en zijn jeans. Maar die schoenen zijn perfect scherp.
Thuis wachtte er nog een feestje; een poes, een heus huis, de geur van verse koffie en zelfgebakken appeltaart, dankzij Simon. Mauri wist alles nog precies, waar zijn speelgoed bij oma stond en hij dook er bovenop. Toen gingen we "boerenpaard" doen en "er vloog een schellevis al door het woud".
Oma zijn is: je kleinkind op schoot en in je armen sluiten.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten