Zondag 18 december - Una donna

Rond 6 uur op de boot van Civitavecchia (Italië, in de buurt van Rome) naar Barcelona speelt een Zucchero imitator terwijl wij in de lounge zitten. Behalve wij tweeën zit er hooguit een man of vijf. Je ziet aan zijn gezicht dat hij baalt om voor zo'n klein publiek te spelen. Omdat niemand reageert applaudisseer ik een paar keer. Lies zegt nog: "Vraag een verzoeknummer aan en vraag of hij 'I love you just the way you are' wil spelen". Alsof hij gedachten kan lezen speelt hij dit nummer kort hierna. Lies uit haar dak natuurlijk. Na een uur spelen stopt hij ermee. De gordijnen rond zijn keyboard gaan dicht en duidelijk geërgerd druipt hij af. 'Wat een klote publiek' dacht hij vast.

Toen we, uren later, zaten te wachten om naar de auto te gaan en te ontschepen, keek ik even uit het raam om te zien hoe we de haven van Barcelona naderden. Ineens passeerde onze muzikant, terwijl hij een verhaal vertelde aan een man waarmee hij opliep. Duidelijk iemand van de scheepsbemanning. Ik fantaseerde dat hij klaagde over zijn optreden afgelopen avond in de lounge voor anderhalve man en een paardenkop en twee Nederlanders, die als enigen applaudisseerden. Ik hoorde een flard van een zin, waarin hij het, driftig gebarend met zijn armen, duidelijk had over 'una donna'. Toen ik dit aan Lies vertelde wilde ze me niet geloven. 'Dat zeg je speciaal om mij een plezier te doen' zei ze, proestend van het lachen. Ik kon haar er niet van overtuigen dat ik dat echt hoorde.

Nu, weer uren later, 5 uur in de morgen, we zijn net geïnstalleerd in Hospitalet Travelodge in Barcelona, hebben we het er weer over. Weer barst Lies in lachen uit en zegt me niet te geloven. Het maakt niet uit uiteindelijk. Ik ben degene die het hoorde en weet dat het waar is. En net zoals in de kunst en literatuur geldt: als iemand iets zegt, schildert of opschrijft is het waar gebeurd.

Peter