Maar het weer was dramatisch verslechterd en dus kwam de vertraging niet als een verrassing. Het is echt winter geworden toen we uit Pompeii naar het noorden terugreden.
De ferry vertrok in plaats van om tien uur in de avond om half vier in de nacht. We hebben de zes uur extra wachttijd gedood met het woordradenspel en omstebeurt naar de wc gaan en de auto bewaken.
Onze hut ligt op de negende etage, het schip is wat je noemt een zeekasteel. De Gebroeders Grimaldi hebben hun best gedaan om een cruisesfeer te scheppen aan boord maar gezien de verhouding honderd vrachtwagens en de max dertig toeristen is dit meer een cargolijn dan een Love Boat. Het meeste personeel lijkt van de Filipijnen afkomstig, behulpzaam sturen ze ons van de garage omhoog naar de tweepersoonshut.
We staan een poosje bewonderend aan dek te kijken hoe een piepklein mannetje op de kade de eindeloze stroom vrachtwagens de boot in dirigeert, hij verdeelt ze over de linker en rechterkant, al naar gelang hun gewicht zeker.
De boot begint te ronken en te trillen en vertrekt, met een licht schommelend gevoel vallen we in slaap en varen we Italië uit.
Om half negen zijn we alweer wakker, na een ontbijt uit de binnen gesmokkelde koelbox gaan we aan dek kijken.
Het uitzicht is 360 graden rondom, in de verte ligt een strookje Franse kust, links mooi weer en rechts van ons barst het onweer uit. Even later zitten we middenin een hagelbui en mag er niemand meer aan dek. Het schip voer eerst redelijk stabiel maar stampt en zwoegt nu door de opgezweepte golven, maakt af en toe een klap op het water.
Echt angstig is het niet maar helemaal jofel voelt het ook niet. Twee meisjes maken de lounge schoon en de rest van het personeel verblikt of verbloost evenmin dus blijven wij ook maar rustig, je zit nou eenmaal in het schip. Subtiel hangen de meisjes her en der kotszakjes over de railing.
Dan begint er een eenzame muzikant met een keyboard te zingen voor anderhalve man en een paardenkop. "Dat deden ze op de Titanic ook", zeg ik tegen Peet," gewoon doorspelen.." De muzikant raadt mijn gedachten en speelt een liefdeslied, "Just the way you are" van Billy Joel, blij verrast kijkt hij op van ons applaus.
Als het je tijd is ga dan in stijl ten onder..
Lies
Geen opmerkingen:
Een reactie posten