Zaterdag 10 december 2011

Vandaag hebben we een boottocht gemaakt van Milazzo, in het noorden van Sicilië, naar de Eolische eilanden Vulcano en Lipari. Aanvankelijk wilden we ook Stromboli, dat ook bij deze eilandengroep hoort, bezoeken. Dat laatste zou moeilijk in één dag gaan, zo werd ons verteld, dus dat plan hebben we laten varen. Op Stromboli en Vulcano staan actieve vulkanen. Stromboli hadden we vanuit de camping op Capo Vaticano al even gezien. Al was dat maar kort, door de mist boven zee was hij vrijwel continu onzichtbaar. Ook nu was hij slecht zichtbaar, maar wel duidelijk herkenbaar. Bij het verlaten van de haven van Milazzo kregen we zelfs de Etna goed te zien. Drie vulkanen op één dag!

De Etna

De Stromboli

Ik wilde graag een stuk wandelen op het eiland, misschien kon ik iets van de vulkaan zien. Lies zag dat niet zitten, dus ging ik alleen op stap. We spraken af elkaar weer te zien over één a anderhalf uur. Helaas had Lies haar telefoon niet meegenomen, dus bellen als het langer ging duren zat er niet in. Helemaal aan de voet van de vulkaan stond een wandelpad aangegeven. Na een minuut of 10 kwam ik een man tegen die naar beneden kwam en vroeg hem hoe ver het nog was. Hooguit 20 a 30 minuten zei hij en het was zeer de moeite waard voegde hij eraan toe. Omdat hij er nog fris uitzag durfde ik dit avontuur wel aan. Ik had weliswaar al weken last van mijn rechterknie (gevolg van de klimpartijen in de straten van Todi), maar een half uur zou zeker lukken.

Na een half uur keek ik naar boven en constateerde dat de top niet veel dichterbij leek dan een half uur daarvoor. Wat nu, teruggaan of doorlopen? Tegen Lies had ik gezegd dat ik een uurtje, hooguit anderhalf uur zou wegblijven. Als ik nu zou omkeren zou ik op tijd terug zijn. Wel zonde van de inspanning tot nu toe en teleurstellend omdat ik de krater niet ga zien. Na een kort overleg met mezelf besluit ik om toch maar door te gaan.

Het pad was redelijk beloopbaar, al was het op enkele plekken zeer smal. Vooral het laatste stuk was nogal steil.

De lucht van zwaveldamp gaf aan dat ik dichtbij de top was. Hier en daar kwamen rookslierten uit spleten en van een pad was geen sprake meer. Nergens een bord, alleen maar stenen. Op goed geluk ben ik naar boven gelopen en eenmaal op de rand keek ik in de afgrond van de krater.

Dikke rookpluimen stegen op uit de diepte en de zwaveldampen maakten het ademen moeilijk. Steeds even kort aan de rand en snel een paar foto’s maken. Erg lang durfde ik er niet te blijven staan. Helemaal beneden had ik borden gezien waarop stond dat het gevaarlijk kon zijn om te lang in de rook te blijven staan. Oppassen dus.

Uiteraard was ik veel te laat terug! Maar het was wel een mooie ervaring. Deze wandeling hoort zeker thuis in mijn top 3 van hoogte- en dieptepunten, letterlijk gezien dan. (Hoogtepunt: Pyreneeën; dieptepunt: Grand Canyon)

Deze foto heb ik niet zelf gemaakt maar komt van Wikipedia. De rode lijn geeft ongeveer aan hoe ik heb gelopen.

Peter