Het idee is een paar jaar geleden ontstaan om met levensloopverlof te gaan. Vanaf je vierde jaar ga je naar school, daarna vind je snel je eerste baan en voordat je het door hebt ben je 56, opa en - op je schoolvakanties na - nooit langer dan vier weken achter elkaar vrij geweest. Gelukkig biedt mijn werkgever de gelegenheid om te sparen voor een levensloopverlof en ging mijn directeur ermee akkoord dat ik het ook daadwerkelijk ging opnemen. Want je hebt wel het recht om te sparen, maar daarmee niet automatisch de goedkeuring dat je ook echt weg mag. Ik ben heel blij dat dat gelukt is en ik voelde me wel enigszins bezwaard dat ik de 'thuisblijvers' opzadelde met het probleem om mij te vervangen. 'Niemand' is onmisbaar is een veelgehoorde uitspraak. Dat ben ik me ook wel bewust, maar je zadelt anderen toch wel op met de zorg dat het werk gewoon doorgaat. Nogmaals, ik ben heel blij dat ik een werkgever heb die mijn afwezigheid accepteert.
Op deze weblog houden we een soort dagboek bij voor de thuisblijvers en laten we zien waar we zijn geweest en wat we beleven. Dat scheelt weer een hoop bellen en 'ansichten' schrijven. En wie doet dat nog tegenwoordig, kaartjes schrijven?
Een deel van deze weblog gaat over keramiek. We bezoeken namelijk een aantal bedrijven in Italië, Spanje en Portugal die keramische producten vervaardigen. Daarover willen we een gids schrijven. De artikelen in deze blog kan je zien als concepttekst die we later gebruiken voor deze 'keramiekgids'. Lies vertelt daar later iets meer over.
Peter
Geen opmerkingen:
Een reactie posten